Slider

De volgende dag is het mijn beurt samen met mijn roomies de woestijn in te gaan met de buggy. En ook wij kregen bij terugkomst van het hostel onze welverdiende Pisco Sour toe. ‘Sorry als je je pijn heb gedaan’, zegt Carlos en hij pakt de verbanddoos achter de receptie. Ik had een schaafwondje gekregen op mijn buik na het sandboarden. Carlos doet wat jodium op een wattenschijfje, lift mijn shirtje iets omhoog, en maakt mijn wond schoon. ‘Vanavond komt mijn familie langs uit Lima. Er komen te veel mensen om voor te koken dus we gaan naar een restaurant om wat te eten, ga je mee?’ Ik fris me op en maak me klaar. Bob Marley trekt de doos met versiertrucs open door met een schijnbeweging met zijn hand boven zijn hoofd een rechte lijn naar de mijne te trekken om zogenaamd te meten of we daadwerkelijk even lang zijn… Zoals ik in Nederland gewend ben dat iedereen in restaurants zijn eten tegelijk geserveerd krijgt, zijn ze dat in Peru duidelijk niet. Als mijn kamergenoten al lang gegeten hebben en terug zijn naar het hostel om hun tas te pakken voor de bus voor morgenvroeg, moet ik mijn eten zelfs…

Stapel in een zandbak een paar bakstenen op elkaar met een golfplaten dak erop, herhaal dit vervolgens een paar miljoen keer en je noemt het Lima. Al in het vliegtuig word ik gewaarschuwd voor Lima; blijf in de toeristische buurten, let op je spullen, draag geen sieraden en blijf vooral…

Ruim drie uur van tevoren kom ik aan op Schiphol. Heb ik alles bij me? Ben ik niks vergeten? Shit ik had nog dat ene paar schoenen mee willen nemen! Als al mijn papieren maar oké zijn.. Heb ik niet tóch een visum nodig? Straks is er iets niet goed…

Mijn vlucht van Cartagena naar Rio de Janeiro vertrekt om 13.15. Gezien ik eerst een nationale vlucht doe naar Cali hoef ik maar een uur van tevoren op het vliegveld te zijn. Ik vraag de receptioniste van mijn hostel hoe lang het duurt om met een taxi bij het vliegveld…