Moria kan ik best omschrijven als een klein dorp. En waar mensen zijn is bedrijvigheid. Zo kom ik tijdens een van de social rounds een bakker tegen waar een Afghaanse vrouw met een zelfgemaakte oven, middels op elkaar gestapelde bakstenen boven een vuurtje in een gat in de grond Afghaanse broden maakt en verkoopt. Ze staat erop dat ik er eentje meeneem. Er is er een koffiehuis te vinden, een improvisorisch in elkaar getimmerde minimarkt waar je voorverpakt eten en drinken kan kopen, en een groente- en fruitmarkt. En overal vind je mensen die prullaria en zelfgemaakte hapjes verkopen op kleedjes.

Een Griekse dame op het strand van Mytilini

Je vindt er een herenkapper in het Afghaanse gedeelte. Gehuld in een kapperskleed dan wel vuilniszak kun je met een klein handspiegeltje bijhouden hoe de kapper met de tondeuse je van een nieuw hip kapsel voorziet. In de Ghanese hoek zitten de dames elkaars haar in te vlechten met extensions en gekleurde lintjes. Even verderop komen de aroma’s je tegemoet waar er lustig op los wordt gekookt op elektrische kookstelletjes. De honden en katten mogen de restjes eten opeten. 

Op de achtergrond is gezang en gepingel op een gitaar hoorbaar. In de wasruimte doen de vrouwen gezamenlijk de was. En anderen ontfermen zich over hun moestuintje waar men er tomaten, aubergines, courgettes en andere groenten en fruit groeit. 

Door mijn uniform van Stichting Bootvluchteling word ik door enorm veel mensen begroet. Ik ben inmiddels voor velen een bekend gezicht en kinderen rennen en springen tegen me op en geven me een dikke knuffel. 

Een jongen die ik de dag ervoor in de kliniek had gezien, komt naar me toe. Hij had een roestige spijker in zijn voet gekregen en kwam vlak voor sluitingstijd naar de kliniek. Helaas was er geen ontsmettingsmiddel meer. Er werd een noodverband aangebracht en de jongen werd gevraagd de dag erna terug te komen om de voet alsnog te ontsmetten. Hij vraagt me of ik weet of er alweer betadine in huis is, omdat lopen erg moeizaam gaat en de kliniek te ver weg is om het zelf te vragen. Na een klein telefoontje kan ik de jongen gelukkig doorverwijzen naar de kliniek. Als dank word ik meteen uitgenodigd in zijn huis, wat ik helaas moet afslaan. Maar ik mocht een koud blikje cola niet weigeren, uit blijk van zijn dank. 

Lesbos is een eiland met prachtige natuur

De jongen en zijn maten zitten met zijn achten in een isobox met 4 stapelbedden waar ze fatsoenlijke matrasjes hebben om te slapen. Ze hebben er een minikeukentje en een koelkast. Er staat er zelfs een magnetron. Elke dag kookt er iemand anders. Aan de foodline beginnen ze al niet eens meer. Dat is geen eten, volgens de jongens. 

Niet iedereen heeft zoveel geluk als deze jongens. Het is niet veel dat ze hebben, maar ze hebben überhaupt een bed om in te slapen. Driekwart van Moria slaapt nog altijd in tenten, die ze vaak met z’n twintigen moeten delen. Soms zitten er wel 5 families in een tent zonder enige vorm van privacy. Om van bedjes maar te spreken. 

Het kamp lijkt vredig tijdens de social round. En het doet je even vergeten waar men in eerste instantie voor is gevlucht. Maar de sfeer kan zomaar omslaan in Moria. Gevaar voor vecht- en steekpartijen liggen altijd op de loer. Wat je niet ziet is hoe bang iedereen is. En welke trauma’s ze ‘s nachts wakker houden. Wat je niet ziet zijn de vrouwen die de hele dag in hun tent blijven zitten, omdat ze bang zijn te worden verkracht. Wie je niet ziet is Alibaba, de dief van Moria, die ‘s nachts met een mes de tent opensnijdt om mensen van hun bezittingen te beroven. Wat je niet ziet is dat vrouwen ‘s nachts luiers dragen omdat ze niet naar de wc durven te gaan. Wat je niet ziet zijn de zorgen of ze de volgende dag wel te eten hebben. Wat je niet ziet zijn de zorgen om hun familie die ze noodgedwongen hebben moeten achterlaten. Wat je niet ziet zijn de littekens die ze voor altijd met zich mee moeten dragen. Wat je niet ziet zijn kinderen die suïcidaal zijn. Wat je niet ziet is de uitzichtloosheid over hun toekomst. 

Er is nog een hoop te verbeteren aan de situatie in Moria. Maar wanneer we als vrijwilliger in Moria rondlopen is het fijn te merken dat we worden opgemerkt. En dat de hulp die we bieden zo wordt gewaardeerd. 

 

Auteur

Leuk dat je op mijn blog bent! Heb jij leuke ervaringen die je wil delen? Of heb je vragen nav mijn blog? Laat dan een berichtje achter!

Laat een bericht achter