Gelukkig kan er af en toe ook nog worden gelachen in Moria. Ik draai een paar dagen mee met het PSS-team van Stichting Bootvluchteling in de School of Hope en het community centre. 

Op Lesbos zijn vele activistische leuzen te vinden mbt vluchtelingen

In de School of Hope kunnen kinderen van 6 tot 10 jaar oud van maandag tot vrijdag naar school. Eindelijk een vorm van herkenning, een plek waar kinderen even kind kunnen zijn. De leerlingen staan om 9.00 uur al ongeduldig in de rij voor het hek te wachten tot ze naar binnen mogen. Er zitten er natuurlijk altijd een paar bij die te laat zijn, maar nog net op tijd voor de ochtendgroet. De kinderen staan netjes achter elkaar in de rij. De leraar staat bij de deur van het klaslokaal om de kinderen te begroeten in het Engels, Nederlands, Grieks en Spaans, alvorens ze de regels te laten opzeggen hoe ze zich gedurende de les moeten gedragen. De één schreeuwt nog harder dan de ander om maar boven de rest uit te komen. De ander staat achterin de rij voorzichtig en verlegen mee te mompelen.

Tijdens de les zie ik kinderen die enthousiast meedoen en bij iedere vraag hun hand opsteken. Maar er wordt ook lekker geklierd, waarbij ze op de tafels tekenen, weigeren te luisteren naar de leraar of met propjes gooien. 

In de pauze kunnen de kinderen voetballen, touwtje springen en tikkertje spelen. Een paar jongens van een jaar of 8 zitten te kaarten op een tafel bestaande uit drie op elkaar gestapelde autobanden en een houten blad. Met een been op tafel gooien ze nonchalant kaarten op en kibbelen er lekker op los als ware macho’s in spe. Een jongen die net wat aan de dikke kant is, wordt gepest door het populairste meisje van de klas en zit in de hoek te huilen. Maar hoe de dag ook verloopt, de kinderen verlaten de klas allemaal stuk voor stuk met een glimlach. 

Graffiti op de muren in Mytilini
Graffiti op de muren in Mytilini

In het community centre is van maandag tot vrijdag de bibliotheek geopend en kan men spelletjes spelen onder het genot van een kopje thee en een koekje. Een vast clubje vluchtelingen komt hier voor een potje schaken, ganzenborden of kaarten. Wie zijn verhaal kwijt wil kan dat, wie daar geen zin in heeft, laat dat. 

Rummikub is de absolute favoriet. Urenlang wordt er gespeeld. Regels zoals ik ze van huis uit ken, gelden hier niet; er wordt volop afgekeken, stenen worden van elkaar afgepakt en jokers op een willekeurige manier gebruikt. Er wordt gekibbeld, gelachen of gewoon van een afstandje toegekeken. 

Na het zoveelste potje Rummikub wijst een jongen me op het feit dat er in het gezelschap maar liefst zes verschillende etniciteiten zitten die allen een andere taal spreken. Farsi, Arabisch, Turks, Pashtoe, Urdu en Dari. En toch spreekt een ieder de universele taal van Rummikub en vergeet men even waarom we hier in Moria zijn. Al is het maar heel even…

Auteur

Leuk dat je op mijn blog bent! Heb jij leuke ervaringen die je wil delen? Of heb je vragen nav mijn blog? Laat dan een berichtje achter!

Laat een bericht achter